ప్రేమ అనే ఎండమావి

జీవితమనే ఎడారిలో
ఒంటరి బాటసారిని నేను
నిప్పులు కక్కుతున్న ఇసుకలో
కాలిన గాయాలతో
ఒంటరిగా ప్రయాణిస్తున్నాను
తడి ఆరిన గొంతుకకు
ప్రేమ అనే ఒయాసిస్
కనిపించింది
ఎంత పయనించినా
దానిని చేరలేకపోయాను
అప్పుడే తెలిసింది
అదంతా ఒక భ్రమ అని
అదొక ఎండమావి అని.

రామక్రృష్ణ బీచ్

ఒడ్డున కూర్చుని
సముద్రాన్ని చూస్తే
అందంగా ఉంటుంది

మధ్య మధ్య రాళ్ళతో
దూరంగా ఉన్న ఓడలతో
చల్లని వెన్నెల చంద్రునిలా
ఒయ్యారంగా ఉంటుంది

అప్పుడప్పుడు అలలతో
ఆడుకుంటున్న కొందరిని
మింగేస్తుంటుంది

కలల కల్లలు

నీ మాటల సవ్వడిలో మరపింపచేస్తూ
నీ కనుచూపులతో అల్లరి చేస్తూ
చిరుగాలికి చెదరిన కురులను మునివేళ్ళతో తీస్తూ
ఎగసిన పైటను సర్దుకుంటూ
చెదరని చిరునవ్వుతో పలుకరిస్తూ
నన్ను తోడుగా రమ్మని సైగ చేసావు
నీ అడుగులో అడుగునై సాగిపోదామనుకుంటే
కలల లాంటి అలలు కల్లలు చేసాయి.

ఆత్మ విశ్వాసం

భీడు పడ్డ్ భూమిని చూసి
మేఘం వర్షాన్ని ఇచ్చింది

సూర్యుని తాపాన్ని చూడలేక
రాత్రి చల్లని వెన్నెలను ఇచ్చింది

మునిగిపోతున్న మనిషిని
ఒక సముద్రపు అల ఒడ్డుకు తెచ్చింది

వైఫల్యాలు నిండిన మనిషికి
ఆత్మవిశ్వాసం విజేతగా నిలుపుతుంది